مالك تهيّه كرده تغذيه نكند بلكه بيابانچر باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
در صدق عنوان سائمه لازم نيست اصلا و بطور مطلق از علف مالك تغذيه نكند بلكه همين قدر كه عرف به آن سائمه گفتند حكم بر آن مترتّب مىشود اگرچه در عرض سال چند روزى هم مالك به آن علف داده باشد مصنّف ( ره ) مىفرماين :
مقدار زكات آنها اين است كه در قبال هر رأس از اسب عتيق دو دينار و عوض از غير آن يك دينار اخراج كنند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
هر دينار عبارت است از يك مثقال طلاى خالص 24 عيار يا قيمت آن اگرچه قيمتش از ده درهم ( پول نقره ) كه معادل با يك دينار هست بيشتر باشد .
سپس در ذيل [ عتيق ] مىفرماين :
مقصود اسبى است كه از طرف پدر و مادر كريم و اصيل باشد .
مؤلف گويد :
يعنى اسبى كه از طرفين عربى باشد .
و سپس در ذيل [ و دينار عن غيره ] مىفرماين :
غير عتيق افرادى دارد به اين شرح :
1 - پدر و مادرش هردو از انواع پست و غير عربى باشند كه به آن برزون و در فارسى [ يابو ] گويند .
2 - مادرش غير اصيل و پدرش اصيل باشد و در زبان تازى به آن هجين ( بفتح هاء و كسر جيم ) گويند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 22
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢