حرفهاى بوده كه بوسيله آن قدرت بر تحصيل مؤنه سال را داشته باشد .
بنابراين بر كسى كه فقير و محتاج است زكات واجب نيست بلكه خود استحقاق گرفتن آن را دارد .
لازم به توضيح است كه در مالك قوت سال بيش از اينمقدار معتبر نيست مثل اينكه بگوئيم علاوه بر قدرت داشتن بر خرج سال لازم است به تعداد عيالات اصواعى از طعام اضافه داشته باشد تا بواسطه اخراج آن از عنوان مالك قوت سنه خارج نشود .
مؤلف گويد :
وجه عدم اعتبار امر مزبور اينست كه عنوان مذكور در وقت تعلّق وجوب وقتى صادق بود در تكليف به اخراج كافى است اگرچه بعد از اخراج وصف نامبرده از او زائل شده و مصداق آن ديگر نباشد .
مرحوم مصنّف مىفرماين :
بعد از فراهم بودن شرائط چهارگانه پس بر مالك واجبست زكات فطره خود و كسانى كه در تحت عيلوله وى هستند همچون فرزند و همسر و ميهمان را بدهد اگرچه عيال او واجب النّفقه نبوده و وى تبرّعا و بدون وجوب شرعى متكفّل خرجى او شده باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
لازمست در ميهمان و نظير آن قبل از هلال شب عيد فطر وصف نامبرده صادق باشد اگرچه يك لحظه پيش از آن باشد .
نكته حائز توجّه اينكه با استقرار وجوب بر عهده معيل زكات از ذمّه عيالات ساقط مىشود اگرچه مكلّف آن را اخراج نكند حتّى اگر ايشان بدون اذن وى زكات خود را بدهند ذمّه او برى نشده و مجزى نيست مگر
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 200
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٠٠