آيه وجوب است .
شارح آن را تقويت نموده و فرموده :
مرحوم مصنّف نيز در كتاب دروس همين رأى را اختيار كرده است .
و سپس مىفرمايد :
دعاء را مىتوان هم به صيغه [ صلوة ] نمود مثلا بگويد : اللّهم صلّ على فلان ، و هم به غير آن جايز است زيرا در كتب سير چنين مسطورست كه حضرت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بلفظ صلاة دعا مىفرمود و طبق آيه شريفه : و لكم فى رسول اللّه اسوة حسنة ، اتّباع مقتضى استحباب دعا به اين لفظ است و امّا وجه دعا به غير آن اينست كه آن نيز دعا بوده و در معناى صلاة است زيرا صلاة به همان معناى لغوى باقى بوده و از آن نقل داده نشده است و اگر هم شك در نقل كنيم مقتضاى اصل عدم نقل بقاء آن است .
بعضى از فقهاء لفظ [ صلاة ] را متعيّن و غير آن را جايز ندانستهاند زيرا از شارع تنها اين لفظ شنيده شده است .
تذكّر
شارح ( ره ) بعنوان تذكّر مىفرماين :
مقصود از نائب امام عليه السّلام در اينجا معناى واسعى است كه شامل ساعى و فقيه هردو مىشود ، بنابراين ، در حقّ ايشان نيز دعاء يا مستحب است و يا واجب على اختلاف القولين .
و امّا دعاء بر مستحق : اجماع و اتّفاق علماء بر استحباب است و كسى قائل به وجوب نشده است .
قوله : عند قبضها منه : ضمير در [ قبضها ] بزكات و در [ منه ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 190
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩٠