قوله : فاشتراط عدالته : يعنى عدالت غير عامل .
قوله : بل ادّعى المرتضى فيه الاجماع : ضمير در [ فيه ] به اشتراط عدالت غير عامل راجعست .
متن :
( و لو كان السفر ) من ابن السبيل ( معصية منع ) كما يمنع الفاسق في غيره .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
و اگر سفر معصيت باشد ابن السّبيل را از زكات منع نموده و بوى نمىدهند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اگر سفر ابن سبيل معصيت باشد از زكات ممنوع مىباشد همانطورى كه غير ابن سبيل اگر فاسق باشد همين حكم را دارد چنانچه در غارم و مديون گفته شد كه اگر قرضش براى صرف در معصيت باشد جايز نيست از زكات بوى داد .
مؤلف گويد :
تفسيرى كه براى عبارت شد در صورتى است كه ضمير در [ غيره ] به ابن سبيل رجوع كند ولى محتمل است مرجع آن سفر باشد ، بنابراين معناى عبارت اينست :
اگر سفر ابن سبيل معصيت باشد از زكات ممنوع است چنانچه به ابن سبيل فاسقى كه فسقش نه بخاطر سفر معصيت باشد از زكات نمىتوان كمك نمود .
البتّه اين احتمال در صورتى مورد جزم و قطع واقع مىشود و بر طبقش مىتوان فتوا داد كه در غير عاملين عدالت شرط باشد ولى در غير اين
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 163
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٣