مصنّف در توضيح و تشريح ( قدر مورد اعتناء ) در كتاب دروس فرموده :
مقدار مزبور به قدر يك خطوه و قدم است كه اگر به اينمقدار نرسد نماز صحيح و در غير اين صورت جماعتشان باطل است .
بعضى ديگر از فقهاء مقدار مضرّ را يك وجب دانسته و كمتر از آن را اجازه دادهاند .
سپس شارح ( ره ) مىفرماين :
امّا اگر مأموم بلندتر از امام قرار گيرد اشكالى ندارد مشروط باينكه منجر به علوّ مفرط و خارج از حدّ متعارف نشود .
ناگفته نماند در هردو مسئله ( علوّ مأموم بر امام يا بالعكس ) اگر جماعت در سطح زمينى منعقد شود كه سرآشيب باشد چه امام بالاقرار گيرد و چه مأموم جماعت صحيح است .
قوله : و قدّره فى الدّروس : ضمير فاعلى در [ قدّره ] به مصنّف و ضمير مفعولى به [ قدر معتدّ به ] راجعست .
قوله : بما لا يتخطّى : يعنى به قدر يك خطوه ( قدم ) نرسد .
قوله : مطلقا : چه به قدر يك قدم برسد و چه بيشتر و چه كمتر باشد .
قوله : منحدرة : يعنى شيبدار و سرازير .
قوله : اغتفر فيهما : يعنى در علوّ امام بر مأموم و بالعكس .
قوله : و لم يذكر اشتراط عدم تقدّم المأموم : ضمير فاعلى در [ لم يذكر ] به مرحوم مصنّف راجعست .
قوله : و لا بدّ منه : كلمه [ واو ] حاليّه بوده و ضمير در [ منه ] به اشتراط راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 437
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٣٧