و همچنين سبب ملازمت با مروّت باشد .
و مقصود از مروّت : تبعيّت از عادات حسنه و اجتناب از قبائح آداب و دورى از مباحات منفوره و عدم مباشرت به افعالى كه دلالت بر پستى و دنائت همّت دارد مىباشد .
راه دانستن عدالت
شارح ( ره ) مىفرماين :
از چهار طريق عدالت امام جماعت را مىتوان احراز نمود :
اوّل : بواسطه اختبار و امتحان وى به اين ترتيب كه پيوسته با او بوده باشد و به كرّات از او اعمال و رفتارى ببيند كه دلالت بر عدالت وى نموده و اطمينان حاصل شود كه خلق و رفتارش واقعا چنين است نه اين كه خود را به جهت فريب ديگران به آن وادار نموده باشد .
دوّم : دو نفر عادلى كه عدالتشان مسلّم است او را تعديل كنند .
سوّم : شياع و اطّراد باشد كه فلانى عادل است .
چهارم : دو نفر عادل در نماز بوى بطورى اقتداء كنند كه براى ديگران علم حاصل شود كه امام جماعت مورد اعتماد و وثوق آن دو مىباشد و سپس مىفرماين :
[ شرائط امام جماعت ]
بعد از علم به عدالت امام اقتداء بوى جايز است اگر چه در فروع فقهيّه مربوط به نماز بعضى از آراء او را مثلا قبول نداشته باشد مگر در يك صورت و آن در جائى است كه نماز امام به اعتقاد مأموم اصلا باطل باشد كه در اين فرض البتّه اقتداء مأموم بوى مشروع نيست .
و بعد مىفرماين :