اينكه ثواب جماعت را نيز بدست آورده باشد يا نه مسألهاى است كه بعدا متعرّض آن مىشويم و خواهيم گفت كه در احراز ثواب جماعت حتّى به كمتر از اين مقدار نيز مىتوان اكتفاء كرد يعنى بدون درك ركوع تا جائى كه اگر خصوص تكبيرة الاحرام امام را نيز اگر درك كند در ادراك ثواب جماعت كافى است .
فرع
اگر بعد از اقتداء به امام و به ركوع رفتن امام سر از ركوع برداشت بطوريكه مأموم شك كرد كه آيا امام را در حدّ ركوع كه مجزى از درك ركعت است ادراك نمود يا نه لازمست به اقتضاء اصالة عدم الادراك بناء بر عدم گذاشته و آن را ركعت به حساب نياورده بلكه به تبعيّت امام به سجده رفته و بعد از سجده نيّت جماعت را از سر نموده و جديدا اقتداء نمايد .
قوله : بان يجتمعا فى حدّ الرّاكع : ضمير تثنيه در [ يجتمعا ] به امام و مأموم راجعست .
قوله : فسيأتى انّه يحصل الخ : ضمير در [ انّه ] بادراك راجع است .
قوله : لاصالة عدمه : يعنى عدم ادراك حدّ الاجزاء .
قوله : فيتبعه فى السّجود : ضمير فاعلى بمأموم و ضمير مفعولى به امام راجعست .
قوله : ثمّ يستأنف : يعنى مأموم بعدا نمازش را از نو بخواند .
متن :
( و يشترط بلوغ الإمام ) إلا أن يؤم مثله ، أو في نافلة عند المصنف في الدروس ، و هو يتم مع كون صلاته شرعية لا تمرينية .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 428
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٢٨