شارح ( ره ) مىفرماين :
بعد از حصول شرائط بر مسافر لازمست كه نمازهاى چهار ركعتى را قصر نمايد يعنى : دو ركعت اخير از آن را نياورد مگر در چهار موضع كه با بودن شرائط و صدق سفر شرعى معذلك مسافر بين قصر و اتمام مخيّر است و اين چهار موضع بقرار ذيل است :
1 - در مسجد الحرام در مكّه معظّمه .
2 - در مسجد النّبىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در مدينه منوّره .
3 - در مسجد كوفه .
4 - در حائر حسينى واقع در كربلاء معلّى كه بر مشرّفين به اين آستانه مقدّسه درود خداوند باد .
سپس مىفرماين :
مقصود از حائر مقدار مكانى است كه سور آستانه مقدّسه به دور آن كشيده شده .
مرحوم مصنّف مىفرماين :
اگر چه در مواضع اربعه مسافر بين قصر و اتمام مخيّر است ولى اتمام از قصر افضل است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مدرك اين حكم اخبار كثيرهاى است كه در اين مقام وارد شده و در بعضى از آنها فرموده :
وجه اين حكم از اسرار مخزونه علم باريتعالى است .
مؤلف گويد :
از جمله اين اخبار ، روايتى است كه مرحوم صاحب وسائل در ج 5
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 411
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤١١