شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از مسافت اين است كه مسافر قصد كند كه هشت فرسخ راه طى كند و هر فرسخ سه ميل و هر ميل معادل چهار هزار ذراع يعنى 2 كيلومتر مىباشد ، در نتيجه مسافت بحسب ذراع نود و شش هزار ذراع است كه از ضرب سه ( عدد ميل ) در هشت ( عدد فرسخ ) بيست و چهار بدست آمده و سپس از ضرب اين مجموع در چهار ( عدد ذراع ) حاصل ضرب اوّلى يعنى ( 000 / 96 ) حاصل مىشود .
ناگفته نماند كه هر ذراع معادل بيست و چهار انگشت و هر انگشت برابر با هفت جو كه از طرف سطح عريض با هم متّصل بوده مىباشند ( بعضى انگشت را معادل شش جو مىدانند ) و عرض هر جو مساوى با هفت موى يابو كه پهلوى هم بگذارند مىباشد .
و جامع مجموع اين مقدّرات اينست كه بگوئيم :
شتر باردارى كه بطور متعارف در جادّه معتدل يك روز معتدلى را بپيمايد مقدار مسافت طى شده مسافت شرعى است چه آنكه نوعا مقدار پيموده شده همان هشت فرسخ است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
در شهرهاى كوچك يا متوسّط ابتداء مسافت را از آخر حدود بلد فرض نموده و در شهرهاى بزرگ آن را از آخر محلّه تقدير مىكنند .
قوله : يجب قصرها : ضمير در [ قصرها ] بصلوة راجعست .
قوله : و شرطها قصد المسافة : ضمير در [ شرطها ] به صلوة المسافر راجعست .
قوله : و هى ثمانية فراسخ : ضمير [ هى ] به [ المسافة ] راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 384
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٨٤