در قصر رجاء سلامتى داشته باشد و از آن طرف وقت نيز تنگ باشد به طورى كه اگر اصلا نماز را ترك كند و بعد از رها شدن از ورطه بخواهد نماز را بخواند وقت مىگذرد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بنا بفرموده مصنّف ( ره ) اگر رستن از ورطه و سلامتى از مهلكه متوقّف بر ترك نماز باشد ، ترك جايز و مشروع است ولى قضاء آن ساقط نيست چه آنكه بفرض بر سقوط اداء دليل داشتيم امّا بر عدم وجوب قضاء حجّتى در دست نداريم .
قوله : بين كونه من عدوّ : ضمير در [ كونه ] به خوف راجعست .
قوله : و لصّ : بفتح و كسر و ضمّ لام يعنى دزد .
قوله : من وحل : كلمه [ وحل ] بفتح واو و حاء يعنى به گل فرو رفتن .
قوله : حيث لا يمكن غيرها : ضمير در [ غيرها ] به كيفيّت راجع است .
قوله : مطلقا : يعنى به هيچ وجهى من الوجوه .
قوله : و جوّز فى الذّكرى لهما : ضميرتثنيه در [ لهما ] بخوف عن الغرق و الوحل راجعست .
قوله : مع خوف التّلف بدونه : يعنى بدون قصر .
قوله : و رجاء السّلامة به : يعنى بواسطه قصر .
قوله : و هو يقتضى جواز التّرك : ضمير [ هو ] به تجويز مرحوم مصنّف در ذكرى راجعست .
قوله : لو توقّف عليه : ضمير در [ توقّف ] به سلامت و در [ عليه ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 382
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٨٢