شارح ( ره ) مىفرماين :
درباره شخص مبطون ( مريضى را گويند كه قادر بر جلوگيرى از خروج باد يا غائط نمىباشد ) كه نتواند به مقدار خواندن نماز خود را حفظ كند روايتى وارد شده به اين مضمون :
تكليف وى اين است كه براى هر نمازى يك وضوء بگيرد و اگر در اثناء نماز محدث شد نمازش باطل نمىشود بلكه بايد وضوء گرفته و دنباله آن را ادامه دهد .
سپس مىفرماين :
گرفتن اين وضوء در بين نماز اگر چه فعل كثير است ولى در اينمورد به مقتضاى دليل مبطل نمىباشد و اين قول را جماعتى از قدماء اختيار نمودهاند ولى بعضى از متأخّرين آن را انكار نموده و فرمودهاند :
مريض مزبور بعد از گرفتن وضوء براى نماز حدث بعد از آن معفّو بوده و لازم نيست دوباره وضوء بگيرد اعمّ از اينكه حدث قبل از نماز واقع شود يا در بين آن .
ناگفته نماند كه قائل مزبور اين حكم را در مريضى مىگويد كه نتواند خود را به قدر نماز حفظ كند و الّا بايد نمازش را اعاده كند .
و دليل او بر اين حكم آن است كه حدث يا مبطل طهارت است و يا طهارت را باطل نمىكند ، در صورت اوّل نماز نيز باطل مىشود زيرا بطلان شرط موجب بطلان مشروط است پس وجهى براى فرموده قدماء نيست كه گفتهاند نماز صحيح و تنها طهارت نقض مىشود ، و در صورت دوّم دليلى بر وجوب تجديد وضوء در نما نيست .
و نيز اخبار و رواياتى در دست است كه حدث واقع در نماز قاطع
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 337
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣٧