در آن به قضاء راجعست .
قوله : على الاقوى : ظاهرا اين عبارت راجع به اصل مسئله باشد يعنى اقوى آنست كه بين قضاء و اداء رعايت ترتيب لازم نيست و در مقابل اين قول كلام قائلين به مضايقه ( كسانى كه وقت قضاء را ضيق مىدانند ) همچون مرحوم مفيد و شيخ طوسى است كه در صورت توسعه وقت نماز اداء تقديم قضاء را لازم دانستهاند حتّى مرحوم شيخ در كتاب مبسوط مىفرمايد :
اگر نمازگذار با علم بقضاء در وسعت وقت نماز حاضره را بخواند امتثال حاصل نشده و نمازش مجزى نيست .
و محتمل است همانطورى كه مرحوم سلطان العلماء در حاشيه فرموده عبارت مزبور اشاره باشد بخلاف كسانى كه تقديم حاضره بر فائته را در صورت وحدت فائته جايز نمىدانند و نيز در مقابل رأى كسانى بوده كه تقديم حاضره بر فائته همان روز را مشروع نمىدانند .
قوله : نعم يستحبّ ترتيبها عليه : ضمير در [ ترتيبها ] به يوميّه و در [ عليه ] به قضاء عود مىكند .
قوله : ما دام وقتها واسعا : ضمير در [ وقتها ] به يوميّه عود مىكند .
قوله : الّتى دلّ بعضها : يعنى بعض الاخبار .
قوله : على غيرها : يعنى غير مضايقه .
قوله : بحمل الاولى : مقصود اخبار مضايقه است .
قوله : و لانّ الوقت لها : ضمير در [ لها ] به يوميّه عود مىكند .
متن :
( و لو جهل الترتيب سقط ) في الأجود ، لأن الناس في
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 287
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٨٧