و سپس مرحوم صدوق فرموده :
البتّه علاوه بر آن مىبايد بعد از اتمام نماز دو سجده سهو به جهت احتمال زيادى يا نقصان بجاى آورد .
ولى اگر گمانش به طرفى ميل پيدا نكرد و ذهنش به حال تعادل و شكّ باقى ماند تكليفش اينست كه مخيّر است بين بناء گذاردن بر اقلّ و مانند صورت قبل تشهّد بخواند يا بناء بر اكثر گذارده و بعد از فراغت از آن يك ركعت نماز احتياط ايستاده يا دو ركعت نشسته بخواند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اينقول علاوه بر اينكه نادر و شاذّ است مدركى براى آن پيدا نكرديم و همانطورى كه مصنّف در متن فرموده شهرت بين فقهاء كه مىفرماين با اعتدال وهم و بقاء شكّ و متعيّنا بايد بناء بر اكثر گذاشته و بعد از نماز دو ركعت احتياط نشسته يا يك ركعت ايستاده بجاى آورد اين قول را دفع مىنمايد .
و سپس در مقام تحقيق چنين مىفرمايد :
حقّ اينست كه هيچيك از طرفين ( مشهور و صدوق ) براى تثبيت رأى خود نصّ و روايت خاصّى ندارند ولى عموم اخبار مؤيّد فتواى مشهور است چنانچه روايت خاصّى كه در شكّ بين سه و چهار وارد شده مناسب با اختيار مشهوره مىباشد .
مؤلف گويد :
مقصود از عموم اخبار ، اخبارى است كه فرموده [ اذا شككت فابن على الاكثر ] چنانچه منظور از نصّ مشاراليه ، احاديثى است كه صاحب وسائل آن را در ج 5 باب دهم نقل فرموده و قبلا نيز بعضى از آنها را
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 252
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٥٢