قوله : تطهّر و اتى بها : ضمير فاعلى در [ تطهّر ] و [ اتى ] به مصلّى محدث و در [ بها ] به كلّ واحدة من الصّلوة و الاجزاء راجعست
قوله : لانّها صلوة منفردة : ضمير در [ لانّها ] بصلوة احتياط عود مىكند .
قوله : من ثمّ وجب فيها : مشاراليه [ ثمّ ] منفرد و مستقل بودن نماز احتياط مىباشد و ضمير در [ فيها ] به صلوة احتياط عود مىكند .
قوله : و لا صلوة الّا بها : ضمير در [ بها ] به امور مذكوره يعنى نيّت ، تحريمه و فاتحه راجعست .
قوله : و كونها جبرا لما يحتمل الخ : كلمه [ كونها ] مبتداء و خبرش [ لا يقتضى الجزئيّة ] مىباشد .
و ضمير مؤنث در [ كونها ] به نماز احتياط راجعست .
قوله : و من ثمّ وجبت المطابقة : مشاراليه [ ثمّ ] جابر بودن صلوة احتياط نسبت به محتمل النقصان مىباشد .
قوله : بينهما : يعنى بين نماز احتياط و نقصان محتمل .
قوله : بل يحتمل ذلك و البدليّة : ضمير در [ يحتمل ] به [ كونها جبرا الخ ] راجع بوده و مشاراليه [ ذلك ] جزء بودن نماز احتياط مىباشد و حاصل مراد اينست كه :
تقرير مذكور اعمّ است از جزء بودن نماز احتياط و بدل بودنش ، بنابراين دليل اعمّ از مدّعا است .
قوله : اذ لا يقتضى المساواة من كلّ وجه : ضمير فاعلى در [ لا يقتضى ] به جبران ما يحتمل نقصه راجعست و مقصود از [ مساواة ] مساوات بين نماز احتياط و نقص احتمالى مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 226
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٦