بوده ، دو ركعت قيام جابر باقى و يك ركعت اضافه نافله محسوب مىشود و در صورتى كه سه ركعت بوده باشد ، يك ركعت جابر و دو ركعت ديگر نيز نافله به حساب مىآيد و با رعايت اين نحو نماز محتمل واقعى را حتّى الامكان مراعات كرده بخلاف آنكه بجاى يك ركعت ، دو ركعت نشسته بخواند كه مخالفتش با نماز محتمل واقعى از جهاتى همچون اخلال بقيام ازدياد ركوع و سجدتين روشن و قابل انكار نيست .
سپس مرحوم شارح ايندليل را پسنديده و تحسين مىفرماين :
مرحوم مصنّف از صدوق عليه الرّحمه نقل مىفرماين كه وى در شكّ مزبور فرموده :
بعد از فراغت از نماز لازمست ابتداء يك ركعت ايستاده و سپس دو ركعت نشسته بخواند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
غير از صدوق ( ره ) پدر ايشان و ابن جنيد ( اسكافى ) نيز به اين قول قائلند و در توجيه كلامشان مىنويسند :
البتّه بيان ايشان با اعتبار و ملاحظات موافق است زيرا اگر نماز دو ركعت بوده باشد دو نماز احتياط ( دو ركعت نشسته و يكركعت ايستاده ) با هم ضميمه شده و جبران نقص را مىنمايند و اگر نماز سه ركعت بوده باشد بيكى از اين دو نماز اكتفاء نموده و ديگرى نافله محسوب مىشود ولى اخبار اين حكم و فتوى را دفع مىكنند مانند خبرى كه گذشت .
5 - شكّ بين چهار و پنج .
و حكم آن اينست كه اگر قبل از ركوع حادث شود مانند شكّ بين سه و چهار بوده به اين معنا بعد از نشستن و منهدم كردن ركعت فعلى
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 212
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٢