مرحوم مصنّف در كتاب دروس فرموده :
براى فتوا بوجوب سجده سهو نسبت بهر زيادى و نقيصهاى بقائلى برخورد نكرده و دليلى بر آن نيافتيم .
شارح ( ره ) مىفرماين :
امّا قائل خود مرحوم مصنّف بوده و قبل از ايشان علّامه عليه الرّحمه و پيش از وى مرحوم صدوق هستند .
و امّا دليل همان روايت سفيان بن السّمط است .
د : براى ايستادن بجاى نشستن .
ه : جهت نشستن بجاى ايستادن .
شارح ( ره ) مىفرماين :
در مورد اخير داخل در ضابطه كلّى مزبور بوده ولى معذلك مصنّف ( ره ) آنها را جداگانه ذكر كرد زيرا در بين فقهاء كسانى هستند كه سجده را براى هر زيادى و نقيصهاى قائل نبوده ولى دو مورد اخير را قبول دارند مؤلّف گويد :
مقصود از بعض فقهاء نامبرده مرحوم شيخ در مبسوط و نهايه و جمل و عقود و اقتصاد و نيز مرحوم سلّار در مراسم و همچنين حلبى عليه الرّحمه مىباشد .
و : براى شكّ بين چهار و پنج .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مطلق اين شك موجب سهو نيست ، بلكه در جائى كه نماز با بودن اين شك صحيح باشد و آن موردى است كه شكّ قبل از ركوع باشد و اما در صورت حدوث آن بعد از ركوع به فتواى كسانى كه اين شك را مبطل
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 197
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩٧