مؤلف گويد :
روايت مزبور را صاحب وسائل در ج 5 ص 346 چنين نقل فرموده :
محمّد بن الحسن باسنادش ، از احمد بن محمّد بن عيسى ، از حسين بن سعيد ، از ابن ابى عمير ، از بعضى اصحاب ، از سفيان بن السّمط از ابيعبد اللّه عليه السّلام قال : تسجد سجدتى السّهو فى كلّ زيادة تدخل عليك او نقصان .
شارح ( ره ) مىفرماين :
عموم اين حديث شريف حتّى زيادى و نقصان اجزاء مندوبه را شامل مىشود و سپس در مقام تصوّر ، نقصان اجزاء مندوبه را اينطور ميفرمايد :
اگر مصلّى از ابتداء نماز عازم بر بجاى آوردن جزء مستحبّ مانند قنوت بود ولى سهوا آن را نياورد در اينجا مشمول حديث بوده و طبق آن بايد دو سجده سهو براى آن بجاى بياورد .
ولى حقّ اينست كه نقصان اجزاء مندوبه را نبايد موجب سجده سهو دانست چه آنكه به ترك اين اجزاء اطلاق نقصان نمىكنند .
اما زيادى اجزاء مندوبه :
بايد گفت كه در آن دو احتمال است ممكن است بگوئيم مشمول حديث است و احتمالا نيز مىتوان آن را از مورد اخبار خارج دانست و سپس وجه مشمول بودن را فقط ذكر نموده و مىفرمايد :
اگر حديث زيادى اجزاء مستحبّه را شامل شود اشكالى لازم نمىآيد و اينطور نيست كه در اين فرض سهو از عمد زيادتى داشته باشد زيرا در زيادى عمدى نماز باطل ولى در سهو آن نماز صحيح مىباشد نهايت با دو سجده سهو ترميم و جبران مىشود .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 196
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩٦