در صورتى كه ركن باشد نمازش باطل است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
در صورتى كه در فعل و ترك جزئى شك نمود و قبل از تجاوز از محلّ آن فعل را آورد ، سپس بعد از آوردن متذكّر شد كه قبلا آن را آورده بود ، در اينجا اگر جزء مشكوك ركن بوده باشد به لحاظ زيادى جزء ركنى نماز باطل است اگرچه بطور سهو و غير عمد باشد .
و از همين قبيل است اگر در حال قيام شكّ در ركوع نمود سپس به ركوع رفت و پس از انجام آن و سر برداشتن ملتفت شد كه ركوع را قبلا بجاى آورده كه در اين صورت نيز بنابر اصحّ قولين در اين مسئله نمازش باطل است زيرا نفس خم شدن به مقدار ركوع ، ركوع محسوب شده و سر برداشتن از آن امرى است زائد بر ركوع همچون ذكر و طمأنينه كه از واجبات زائد بر ركوع مىباشند .
و اگر جزء مشكوك غير ركن باشد و پس از آوردنش ملتفت شد كه قبلا آن را آورده نمازش صحيح است زيرا زيادى سهوى غير ركن موجب بطلان نماز نمىشود .
قوله : فلو ذكر فعله سابقا : ضمير فاعلى در [ ذكر ] به شاكّ راجع بوده و ضمير در [ فعله ] به مشكوك راجعست .
قوله : بعد ان فعله ثانيا : ضمير فاعلى در [ فعله ] به شاكّ و ضمير مفعولى آن به مشكوك راجعست .
قوله : ان كان ركنا : ضمير در [ كا ] بفعل بجاى آورده شده راجع است .
قوله : و ان كان سهوا : كلمه [ ان ] وصليّه بوده و ضمير در [ كان ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 182
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٢