شرط است همچون اخلال به طهارت و ستر عورت يا جزء مىباشد اگر چه از اركان محسوب نشود مانند اخلال بقرائت و اجزاء قرائت حتّى اگر يك حرف را عمدا ترك كند موجب بطلان نماز خواهد شد .
سپس مىفرماين :
اگر نمازگذار عمدا به كيفيّتى از كيفيّات لازمه نماز مانند جهر در نماز مغرب و عشاء اخلال وارد كند نمازش باطل است چه آنكه اين قبيل واجبات از اجزاء صورى بوده و اخلال به آنها از مصاديق اخلال به جزء به حساب مىآيد .
سپس در ذيل [ و لو كان المخلّ جاهلا ] مىفرماين :
مقصود جاهل به حكم شرعى همچون وجوب و نيز حكم وضعى يعنى صحّت و بطلان مىباشد .
يعنى كسى كه از روى عمد جزء و شرطى از نمازش را نياورد نماز او باطل است اگرچه نداند كه اتيان به آن جزء واجب و لازمست و نيز ولو آنكه وجوب را بداند ولى نداند كه در صورت نياوردن نمازش باطل مىگردد در هردو صورت نماز باطل و حكم اخلال عمدى درباره وى جارى مىگردد .
البتّه در دو مورد اخلال عمدى نماز را باطل نميكند كه مرحوم مصنّف نيز آن دو را استثناء نموده است و آن جهر در موضع اخفات و اخفات در موضع جهر است كه در ايندو صورت كسى كه حكم را نداند معذور مىباشد اگرچه در همان محلّ اخلال حكم را عالم يا متذكّر شود ، فلذا اعاده و استيناف بر وى واجب نيست همانطورى كه اگر شخصى جزئى را نسيان كرد و سپس متذكّر شد اعادهاش بر وى واجب نمىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 177
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٧