كه اراده خواندن نماز عصر مىفرمود و چه بسا بعد از ظهر چهار ركعت از نافله عصر را مىخواندند و احيانا در بعضى اوقات شش ركعت از نوافل را خوانده و باقى را تأخير مىانداختند و همين سيره حضرت سبب شده كه مسلمين در تعداد نوافل ظهر و عصر اختلاف كنند .
بعضى نافله عصر را دو ركعت و دستهاى چهار ركعت و گروهى شش ركعت گفتهاند ولى بمقتضاى اينكه اهل بيت عصمت عليهم السلام اعلم و اخبر از تمام مردم هستند نسبت به آنچه كه از بيت عصمت بايد استفاده شود لاجرم رواياتى كه از ذوات مقدّسه ايشان سلام اللّه عليهم اجمعين وارد شده و نافله اين دو فريضه را مجموعا شانزده ركعت بيان فرموده متّبع است .
فرع
نوافلى كه لازمست قبل از فريضه خوانده شود همچون نوافل ظهر و عصر اگر بعد از فريضه خوانده شوند در صورتى كه در خارج وقتشان واقع نشوند صحيح و اداء بوده ولى فضيلت و اجرشان كمتر است ولى نوافلى كه وقت آن بعد از فريضه است اگر قبل از آن خوانده شوند مشروع نيست چه آنكه تا فريضه خوانده نشود وقت آنها اساسا داخل نمىشود .
قوله : و ربّما اتبعها باربع و ستّ : ضمير فاعلى در [ اتبعها ] به حضرت نبوىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم راجع بوده و ضمير مفعولى آن به صلوة ظهر راجعست .
قوله : و هو السّرّ فى اختلاف الخ : ضمير [ هو ] بفعل النّبى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 83
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٨٣