نظر لفظ با هم متّحد مىباشند فلذا از باب تغليب هردو را به يك لفظ تثنيه مىبندند و مجموع را همچون لفظ واحدى انگاشته و امتداد وقت تا غروب را باعتبار مجموع وقت براى مجموع ايندو نماز اطلاق مىنمايند و اين نحو از اطلاق هيچ تنافى با عدم امتداد وقت ظهر تا غروب نداشته چنانچه وقتى مىگويند وقت عصر تا عروب امتداد دارد معنايش اين نيست كه تمام اجزائش از به دو تا ختم تا اينموقع امتداد دارد بلكه مقصود امتداد مجموع وقت براى مجموع اين نماز است اگرچه اوّل آن تا وقت مزبور امتداد نداشته باشد بنابراين اطلاق امتداد بر وقت ظهرين تا زمان مزبور حقيقى است و احتياجى به تقدير علاقه جزء و كلّ و فرض اطلاق را از باب القاء حكم جزء و اراده كلّ نمىباشد چنانچه انحاء ديگر از علائق كه مجوّز اين اطلاق باشند همچون علاقه مجاورت مورد نياز و انتفاع نيستند .
قوله : من آخره : ضمير مجرورى به [ وقت ] عود مىكند .
قوله : به مقدار ادائها : يعنى اداء عصر .
قوله : كما يختص الظّهرين اوّله به : ضمير در [ اوّله ] بجميع وقت و در [ به ] به وقت عود مىكند .
قوله : اطلاق امتداد وقتهما باعتبار كونهما : ضمير در [ وقتهما ] و [ كونهما ] به ظهرين راجعست .
قوله : اذ امتداد وقت مجموعه : يعنى مجموع ظهرين .
قوله : بعض اجزائه : يعنى بعض اجزاء مجموع .
قوله : الى ذلك : يعنى الى الغروب .
قوله : بعض اجزائها : يعنى اجزاء العصر .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 74
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٧٤