مرحوم مصنف حكم حدوث بعد از انعدام سايه را در اينجا ذكر نفرمود و بعبارت ديگر فقط وقت زوال بلادى كه عرض آن بيشتر از ميل اعظم است متعرّض شد و امّا آنهائى كه عرضشان كمتر و يا با ميل اعظم مساوى مىباشند بيان ننمود زيرا اين قبيل بلاد به لحاظ ندتشان قابل ذكر نبودند فلذا علامت غالبى زوال در بلاد را بيان نمودند .
ولى در عين حال اگر مرحوم مصنف بجاى عبارت [ المعلوم بزيد الظّل بعد نقصه ] مىفرمود [ المعلوم بظهور الظّلّ فى جانب المشرق ] چنانچه در رساله الفيّه نيز اينطور فرموده علامت زوال تمام بلاد بيان مىشد .
قوله : لا كما قاله المصنّف ( ره ) فى الذّكرى : اينعبارت ناظر است به [ و ما كان عرضه انقص منه كمكّة و صنعاء يعدم فيه يومين ] و حاصل مراد شارح ( ره ) اينست كه مكّة و صنعاء كه عرض جغرافيائى آنها از ميل اعظم خورشيد كمتر است در عرض سال دو روز سايه در وقت زوال در آنها معدوم مىشود نه آنطورى كه مرحوم مصنف در ذكرى فرموده و آن را يكروز كه اطول ايّام سال است قرار داده .
قوله : من كون ذلك بمكة و صنعاء : مشار اليه [ ذلك ] انعدام سايه در يك روز مىباشد .
قوله : فانّه من اقبح الفساد : ضمير در [ فانّه ] به انعدام سايه در يك روز نسبت بمكّه و صنعاء راجعست .
قوله : و اوّل من وقع فيه : ضمير در [ فيه ] بفساد راجعست .
قوله : ثمّ قلّده فيه : ضمير منصوبى در [ قلّده ] به رافعى و در [ فيه ] به فساد عود مىكند .
قوله : منّا و منهم : ضمير [ منهم ] به اهل سنّت راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 64
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٤