ركوع و اگر بتاتا آن را فراموش نمود تا نماز باتمام رسيد مستحب است بعد از نماز آن را در حال نشسته قضاء كند و اگر در اين حال نيز يادش نيامد و در راه متذكّر شد در همان حال نيز مستحبّ است قضاء كند .
قوله : بل قيل بوجوبه : يعنى وجوب قنوت .
قوله : فى اليوميّة مطلقا : چه نمازهائى كه بلند خوانده شده و چه آنهائى كه بايد آهسته خوانده شوند .
قوله : ففيها قنوتان : ضمير در [ فيها ] بجمعه راجعست .
قوله : فى الثّانية بعده : يعنى بعد از ركوع .
قوله : و الوتر ففيها قنوتان : كلمه [ و الوتر ] معطوف است به [ الجمعة ] و ضمير در [ فيها ] به وتر عود مىكند .
قوله : فعل القنوت مطلقا : چه در يوميّه و چه در غير آن .
قوله : و هو حسن : ضمير [ هو ] به قول قيل راجعست .
قوله : و يجوز بغيره : يعنى غير مرسوم .
قوله : و افضله كلمات الفرج : ضمير در [ افضله ] به مرسوم راجعست .
قوله : و بعدهها : يعنى و بعد از كلمات فرج از حيث فضيلت .
قوله : و اقلّه : يعنى و اقلّ قنوت .
قوله : رفع اليدين به : ضمير در [ به ] به قنوت راجع است و كلمه [ با ] به معناى [ فى ] است .
قوله : بطونهما الى السّماء : ضمير تثنيه به يدين راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 490
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٩٠