مأموم در خواندن قنوت سزاوار است از امام جماعت تبعيّت كند اگرچه از وى عقب مانده باشد مثل اينكه موقعى به جماعت رسيد كه امام در ركعت دوّم مشغول خواندن قنوت بود در اين حال مستحبّ است بوى اقتداء نموده و به تبعيّت وى او نيز قنوت بخواند .
مستحب است در قنوت و ديگر احوال نماز براى دين و دنياى خود دعا نموده و امور مباحه را از خداوند متعال مسئلت كند .
سپس مىفرماين :
مقصود از مباح در اينجا معناى عام آن است يعنى مطلق امور جايزه نه خصوص متساوى الامرين ، بنابراين هرچه غير حرام باشد منظور بوده و دعاء و طلبش از حقتعالى مستحب است .
مصنف ( ره ) مىفرمايد :
اگر مصلّى امر حرامى را كه علم به حرمتش دارد از خداوند بخواهد نمازش باطل مىشود اگرچه حكم وضعى كه بطلان نماز بواسطه آن باشد نداند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اما اگر كسى حكم تكليفى يعنى حرمت را ندانست در معذور بودن و صحّت نمازش دو احتمال است :
الف : ممكنست بگوئيم وى معذور بوده و نمازش صحيح است چه آنكه خطاب جاهل ولو خود سبب جهل باشد قبيح است .
ب : ملتزم شويم كه معذور نيست زيرا با قدرت بر ازاله جهل اگر خود در رفع آن برنيايد عقل خطاب به وى را قبيح نمىداند ، بنابر
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 492
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٩٢