المذكور بالبال من غير أن يتخلل بينهما زمان و إن قل ، على المشهور و المعتبر حصول القصد عند أول جزء من التكبير ، و هو المفهوم من المقارنة بينهما في عبارة المصنف ، لكنه في غيره اعتبر استمراره إلى آخره إلا مع العسر ، و الأول أقوى .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
واجب است بين تكبير و نيّت تقارن باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
لازم است بين نيّت و اوّل جزء از تكبير تقارن باشد بطورى كه در وقت استحضار نيّت تكبير را بگويد بدون اينكه بين آن دو فاصلهاى واقع شود حتّى فاصله بسيار كم و ناچيز .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مفهوم مقارنت در عبارت مصنّف ( ره ) اين استكه نيّت با اوّل جزء تكبير يعنى ( همزه ) مقارن باشد ولو تا آخر ادامه نداشته باشد ولى در غير اين كتاب فرموده لازم است تا آخر تكبير نيت استمرار داشته باشد مگر در صورت عسر و حرج .
سپس مىفرماين :
حق همان است كه در اينجا فرموده يعنى مجرّد تقارن نيّت با اوّل جزء تكبير كافى است .
قوله : من غير ان يتخلّل بينهما : يعنى بين تكبيرة الاحرام و نيّت .
قوله : و هو المفهوم من المقارنة بينهما : ضمير [ هو ] بحضور القصد راجع مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 373
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٧٣