شارح ( ره ) مىفرماين :
واجب است در اشاره براى سجود پيشانى را به طرف مهر نزديك كند يا مهر را به پيشانى نزديك نموده و پيشانى را روى آن اندكى فشار دهد چنانچه لازم است باقى مساجد يعنى ( كف دستها و سر شصت انگشتان پا و دو كاسه زانو ) را روى زمين نهاده و كمى آنها را به زمين فشار دهد و در صورت عجز از آن مجرد تماس مساجد با زمين كافى بوده و اعتماد لازم نيست .
سپس مىفرمايد :
احكامى كه گفته شد در تمام مراتب قبلى كه اضطجاع و استلقاء باشد جارى است .
و سزاوار است در صورت امكان در اشاره براى سجده كمى سر را بيشتر از ركوع پائين بياورد .
قوله : ان عجز عنهما : ضمير تثنيه در [ عنهما ] به ركوع و سجود راجعست .
قوله : او تقريبه اليها : ضمير در [ تقريبه ] به ما يصحّ السّجود عليه و در [ اليها ] به جبهه راجعست .
قوله : و الاعتماد بها عليه : ضمير در [ بها ] به جبهه و در [ عليه ] به ما يصحّ السّجود عليه راجع بوده و مقصود از كلمه [ اعتماد ] اندكى فشار دادن مىباشد .
قوله : و بدونه لو تعذّر الاعتماد : ضمير در [ بدونه ] به معتمدا راجعست .
متن :
( فإن عجز ) عن الإيماء به ( غمض عينيه لهما ) مزيدا للسجود
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 355
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥٥