ناگفته نماند كه بر تمام سامعين سزاوار است در موقعى كه مؤذّن اذان مىگويد غير از حكايت فصول تكلّم به چيز ديگرى نكنند حتّى قرآن يا اذكار ديگر ، لذا اگر داخل مسجد شد در حالى كه مؤذّن مشغول گفتن اذان بود نماز تحيّة را تأخير انداخته تا وى از اذان فارغ شود و سپس آن را بخواند .
قوله : اذا سمع : ضمير فاعلى به غير مؤذّن راجعست .
قوله : الّا الحيّعلات فيها : ضمير در [ فيها ] بصلوة راجع است .
قوله : فيبدلها بالحولقه : ضمير فاعلى در [ يبدلها ] بمصلّى ( سامع ) راجع بوده و ضمير مفعولى به حيّعلات عود مىكند .
قوله : و لو حكاها بطلت : ضمير فاعلى در [ حكاها ] بمصلّى و ضمير مفعولى به حيّعلات و ضمير در [ بطلت ] به صلوة عود مىكند .
قوله : لانّها ليست ذكرا : ضمير در [ لانّها ] به حيّعلات عود مىكند .
قوله : يجوز ابدالها فى غيرها : ضمير در [ ابدالها ] به حيّعلات و در [ غيرها ] به صلوة راجعست .
قوله : بعد فراغ المؤذّن منه او معه : ضمير در [ منه ] به اذان و در [ معه ] به مؤذّن راجعست .
قوله : و ليقطع الكلام اذا سمعه : ضمير فاعلى در [ يقطع ] به سامع و ضمير مفعولى در [ سمعه ] به اذان راجعست .
قوله : و ان كان قرآنا : ضمير در [ كان ] بكلام راجعست .
قوله : الى الفراغ منه : ضمير در [ منه ] به اذان راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 348
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٤٨