شارح ( ره ) مىفرماين : بين اذان و اقامه خصوصا در بين فصول اقامه صحبت نمودن مكروهست .
سپس مىفرماين :
در صورتى كه مؤذّن اين كار را بكند و از موالات خارج نشود لازم نيست اذان را اعاده كند ولى اقامه را مطلقا بايد اعاده نمايد ( چه توالى محفوظ بوده و چه به هم خورده باشد ) چنانچه مرحوم مصنّف و ديگران نيز به همين امر فتوى دادهاند ولى از روايتى كه در اين باب وارد است چنين استفاده مىشود كه اقامه را در صورتى اعاده كند كه بعد از آن يعنى بين اقامه و نماز صحبت نموده باشد .
مؤلف گويد :
منظور از روايت ، حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل در ج 4 ص 629 به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن الحسن باسنادش از حسين بن سعيد از حمّاد بن عيسى از حريز از محمّد بن مسلم قال : قال ابو عبد اللّه عليه السلام لا تتكلّم اذا اقمت الصّلوة فانّك اذا تكلّمت اعدت الاقامة .
قوله : فى خلالهما : يعنى خلال اذان و اقامه .
قوله : و لا يعيده به : ضمير منصوبى در [ يعيده ] به اذان و ضمير مجرورى در [ به ] به كلام عود مىكند .
قوله : ما لم يخرج به عن الموالاة : ضمير فاعلى در [ يخرج ] به مؤذّن و ضمير مجرورى در [ به ] به كلام عود مىكند .
قوله : و لا يعيدها به مطلقا : ضمير فاعلى در [ يعيدها ] بمؤذّن و ضمير مفعولى به اقامه و ضمير مجرورى در [ به ] به كلام راجع بوده و مقصود
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 345
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٤٥