قصده ، إذ لا يكفي قصد العبادة اللفظية عن لفظها .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ولى در اقامه مستحب است فصول آن را بسرعت بگويند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از سرعت اين است كه وقف آخر فصول را مانند اذان طول ندهند نه اينكه بتاتا وقف را ترك كنند و آخر كلمات را با اعراب ظاهر بخوانند زيرا اعراب آخر فصول بلكه اعراب آخر تمام جملات همچون اواخر آيات قرآنى مكروه است حتّى در صورت ترك وقف و دوران بين سكون و اعراب ، سكون را اولى و بهتر دانستهاند و وجه آن اين است كه اين عبارات به زبان عربى است و اعراب در آخر جملات عربى مرجوح مىباشد .
سپس مىفرمايد :
ناگفته نماند كه اگر مؤذّن يا مقيم كلمات و فصول را با اعراب بگويد اذان و اقامهاش باطل نيست فقط امر راجح و مستحبّى را ترك كرده ولى در صورتى كه كلمهاى را غلط اداء كند سه وجه محتمل است :
الف : بطلان اذان و اقامه .
ب : عدم بطلان آنها .
ج : تفصيل داده و بگوئيم اگر غلط مغيّر معنا باشد باطل است چنانچه در [ اشهد انّ محمّدا رسول اللّه ] رسول اللّه را منصوب بخواند با اينكه صحيح رفع آنست زيرا خبر [ انّ ] مىباشد و وجه بطلان در اين فرض اين است كه اگر آن را منصوب بخوانيم صفت يا بدل از [ محمّدا ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 336
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣٦