جماعت بجاى آورد .
برخى گفتهاند :
فعل ايندو در جماعت واجب و لازمست .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مشروعيّت اذان و اقامه و مستحب بودن ايندو تنها براى نمازهاى فريضه يوميّه است و براى غير آنها اگرچه واجب هم باشد استحباب ندارد بلكه در اين قبيل از صلوات واجبه مؤذّن بجاى اذان و اقامه سه بار بگويد : الصّلاة ، الصّلاة ، الصّلاة ، و در اعراب اين سه كلمه چهار وجه است :
نصب اوّل و دوّم ، رفع هردو ، نصب اوّل و رفع دوّم ، عكس سوّم ولى الصّلوة سوّمى را بر سكون وقف مىكنند .
در مقابل مصنّف ( ره ) كه مىفرمايد :
استحباب اذان و اقامه در نمازهاى يوميّه ثابتست چه اداء باشند و چه قضا ، نماز فرادى باشد يا جماعت قول مرحوم سيّد مرتضى و مفيد و شيخ طوسى رحمة اللّه عليهما است كه در جماعت اذان و اقامه را واجب دانستهاند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود كسانى كه اذان و اقامه را در جماعت واجب دانستهاند نه اينست كه ايندو ، شرط صحّت هستند بلكه مقصود آنست كه شرط در ثواب جماعت مىباشند چنانچه مرحوم شيخ در كتاب مبسوط به آن تصريح فرموده و نيز مرحوم مصنّف در كتاب دروس عبارات قائلين به وجوب را مانند شيخ ( ره ) تفسير فرموده و اين معنا را به تمام قائلين به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 313
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣١٣