مرحوم فاضل تونى مىفرمايد :
مقصود از اين بعض استثناء شده پارهاى از افعال متعلّقه بميّت همچون دفن و كفن و غير اين دو است و سپس در تضعيف استثناء مزبور فرموده :
حق اين است كه اگر دليل بر اعتبار نيّت قربت در حصول ثواب داشته باشيم در جميع موارد لازم است به آن ملتزم باشيم زيرا در اخبار هيچ موردى استثناء نشده بلكه اساسا مبحث نيّت در روايات مسكوت عنه است .
مؤلف گويد :
مىتوان براى بعض مزبور مثال نفس نيّت قربت را ذكر كرد چه آنكه تمام عبادات به نيّت قربت متوقّفند ولى نفس نيّت به قربت توقّفى ندارد و الّا مستلزم تسلسل است چنانچه بعضى از محشين چنين فرمودهاند .
سپس مىفرماين :
بعد از نيّت قربت در اذان چهار بار تكبير به صيغه اللّه اكبر بگويد و بعد از آن دو بار شهادت بتوحيد و سپس دو بار شهادت به رسالت حضرت ختمى مرتبت صلّى اللّه عليه و آله به اين عبارت داده و بگويد :
اشهد ان لا إله الا اللّه و اشهد انّ محمدا رسول اللّه و پس از آن هركدام از سه صيغه حىّ على الصّلوة و حىّ على الفلاح و حىّ على خير العمل را دو بار گفته و بعد از آنها دو تكبير و دو بار تهليل به صيغه لا إله الا اللّه بگويد كه مجموع اين
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 307
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٠٧