راكعا بين ركبتيه ، لما روي من النهي عنه ، و المستند ضعيف و المنافاة به من حيث الفعل منتفية ، فالقول بالجواز أقوى ، و عليه المصنف في الذكرى .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
6 - تطبيق
بر نمازگذار واجب است تطبيق را در نماز ترك كند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از آن اين است كه يكى از دو كف دست را روى كف ديگر نهاده و در حالت ركوع بين دو زانو قرار دهد .
و دليل بر اين حكم روايتى است كه از اين عمل نهى نموده ولى مدرك نامبرده ضعيف بوده بطورى كه به آن نمىتوان استدلال بر بطلان نماز نمود چنانچه فعل مزبور از مصاديق فعل كثير نيز نبوده لاجرم با نماز منافاتى نداشته و در نتيجه قول بجواز اقوى مىباشد چنانچه مرحوم مصنّف در كتاب ذكرى اختيارش همين است مؤلف گويد :
روايت مذكور عامى بوده و در مجاميع شيعه نيست طالبين به كتاب عامه رجوع كنند .
قوله : احدى الرّاحتين على الاخرى : كلمه [ راحة ] كف دست را گويند و مقصود از [ اخرى ] كف دست ديگر مىباشد .
قوله : راكعا بين ركبتيه : كلمه [ راكعا ] حالّ است از مصلّى و ضمير مجرورى در [ ركبتيه ] نيز به مصلّى عود مىكند .