دركات مبعّدين از رحمتش از افضل اعمال است چنانچه در حديث گذشت .
فرع
اگر در موردى كه گريه مبطل نماز نيست مانند گريه براى آخرت در اثر آن دو حرف حادث شد حكمش اينست كه به فتواى مرحوم مصنّف نماز باطل و بعقيده شارح باطل نيست مگر آنكه لفظ حادث با معنا باشد .
قوله : و هو ما اشتمل منه على صوت : ضمير در [ منه ] به بكاء راجع است .
قوله : مع احتماله : ضمير مجرورى به خروج دمع راجع است يعنى محتمل است آن نيز موجب بطلان نماز بشود .
قوله : لانّه البكاء مقصورا : ضمير در [ لانّه ] بخروج دمع راجع است .
قوله : و الشّك فى كون الوارد منه فى النّصّ :
مؤلف گويد :
از جمله اخبارى كه در اين باب وارد شده و در آن لفظ بكاء مىباشد حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در جلد 4 صفحه 1251 چنين نقل نموده :
محمّد بن الحسن باسنادش از محمّد بن علىّ بن محبوب از علىّ بن محمّد از قاسم بن محمّد از سليمان بن داود از نعمان بن عبد السّلام از ابو حنيفه قال : سئلت ابا عبد اللّه عليه السّلام عن البكاء فى الصّلوة ايقطع الصلاة ؟ فقال : ان بكى لذكر جنّة او
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 286
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٨٦