را بر زمين مىنهادند و سپس در وقت قيام باز او را بدوش مبارك قرار مىدادند .
سپس مىفرماين :
از تقييد مصنف ( ره ) فعل را به كثير استفاده مىشود ، كه افعال قليله همچون گذاردن عمامه بر سر و گرفتن عبا بر دوش و مسح كردن پيشانى و كشتن مار و عقرب مضرّ نمىباشند و شاهد بر مدّعا اينست كه در خصوص اخير نصّ و دليل وارد شده است .
مؤلف گويد :
از جمله اخبارى كه در اين باب است حديثى استكه مرحوم صاحب وسائل در ج 4 ص 1269 آن را چنين نقل مىكند :
محمّد بن علىّ بن الحسين باسنادش از زراره قال لابى جعفر عليه السّلام : رجل يرى العقرب و الافعى و الحيّة و هو يصلّى أيقتلها ؟ قال : نعم ان شاء فعل .
قوله : و هو ما يخرج به فاعله عن كونه مصلّيا : ضمير [ هو ] به فعل كثير و ضمير در [ به ] و [ فاعله ] به ماء موصوله و در [ كونه ] به فاعل راجع مىباشد .
قوله : فقد يكون الكثير فيه قليلا : ضمير در [ فيه ] به فعل راجعست .
قوله : و القليل فيه : ضمير در [ فيه ] به فعل عود مىكند .
قوله : كالوثبة الفاحشة : يعنى پرش طول المسافة و آشكار .
قوله : و يعتبر فيه التّوالى : ضمير در [ فيه ] به فعل كثيرى كه موجب بطلان نماز است راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 280
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٨٠