بحسب عرف و عادت كثير محسوب مىشود ترك كند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از آن حركتى است كه فاعل بواسطه آن از نمازگذار بودن خارج شود و ديگر اهل عرف به او مصلّى نگويند .
بنابراين در تحقّق آن عددى معتبر نيست بلكه چه بسا كثيرى از فعل در عرف قليل شمرده شود همچون حركت تمامى انگشتان كه با اينكه مثلا بيست حركت است لكن از نظر عرف ناچيز و محدود به حساب مىآيد و به عكس چه بسيار از افعال قليل و كمى كه از نظر ايشان كثير و بسيار محسوب ميگردد مانند پرش در نماز كه با اينكه يك فعل است معذلك عرف آن را زياد به حساب ميآورد .
البتّه ناگفته نماند در افعال متعددى كه قوام كثرتش بتعداد و احاد فعل مىباشد لازم است كه افعال و حركات پشت سر هم بجاى آورده شود لذا در صورت تفرّق و فاصله بين آنها بطوريكه كثرت در طول زمان حاصل شود نه در وقتى كه بعضى از آنها با هم جمع و يك جا واقع شوند نماز باطل نمىگردد ، مثلا اگر شخصى تمام بند انگشتانش را يك جا بشكند چون اهل عرف بملاحظه كثرت آنها حكم بتحقق موضوع مىكند لاجرم نماز فاعل باطل مىشود ولى اگر هركدام را با فاصله مرتكب شده بطورى كه در طول نماز اين مجموع را بجاى آورد نمازش صحيح است .
و لذا بر همين محمل مىتوان فعل پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را حمل نمود كه در حال نماز [ امامه ] يعنى نوه دخترى خود را در نماز بدوش مىگرفتند و در وقت سجده او
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 279
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٧٩