أصله المقتضي لعدم جواز السجود عليه ، لأنه مركب من جزءين لا يصح السجود عليهما : و هما النورة و ما مازجها : من القطن ، و الكتان ، و غيرهما ، فلا مجال للتوقف فيه في الجملة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
شانزدهم : سجده بر كاغذ جايز است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
حكم مزبور فى الجملة و با قطع نظر از تفاصيلى كه بعدا ذكر مىشود مورد اتّفاق و اجماع است زيرا نصّ صحيح بر آن دلالت دارد و ورود همين نصّ موجب شده تا كاغذ از حكم اصلش كه مقتضى عدم جواز سجود است خارج گردد چه آنكه در اصل مركّب از دو جزئى است كه سجده بر هيچكدام آن جايز نيست و آن دو [ نوره ] و خليط با آن همچون [ پنبه و كتان و امثال ايندو ] است .
نوره بعلّت معدنى بودنش و نباتات نامبرده بواسطه ملبوس بودنشان غير قابل سجود هستند ولى بعد از تركيب و به صورت كاغذ درآمدن چونكه نصّ سجده بر آن را تجويز فرموده ديگر جاى تأمّل و توقّف نيست .
مؤلف گويد :
نصّ مزبور عبارت است از حديثى كه مرحوم صاحب وسائل در ج 3 ص 600 چنين نقل نموده :
محمّد بن الحسن باسنادش از احمد بن محمّد از عبد الرّحمن بن ابى نجران از صفوان جمّال قال : رأيت ابا عبد اللّه عليه السّلام فى المحمل يسجد على القرطاس و اكثر ذلك يؤمى ايماء .
قوله : على القرطاس : كلمه [ قرطاس ] بضم و كسر و فتح
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 256
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٥٦