جايز نيست چنانچه اگر در ملبوس بودن تنها احتياج به رشته شدن و بافتن داشته باشد حكمش همينطور است .
فرع
اگر نباتى ابتدا مأكول يا ملبوس بود ولى بعدا به واسطه تبدّل حالت از آن خارج شد نظير پوست بادام كه ابتداء خوراكى است ولى بعد از استحكام و سخت شدن غير خواركى مىشود ، حكمش اين است كه سجده بر آن جايز است چه آنكه از جنس مأكول خارج شده .
فرع
اگر بعضى نباتات در برخى از بلاد مأكول يا ملبوس بوده ولى در شهرهاى ديگر اينطور نباشد اقوى اين است كه نسبت به تمام بلاد حكمش اين است كه سجده بر آن جايز نمىباشد .
البتّه بايد توجّه داشت گياهانى كه ندرتا مصرف خوراكى دارند همچون ريشه بعضى از نباتات كه بعنوان دواء در وقت ضرورت استفاده مىشوند و از نظر منفعت غلبه انتفاع خوراكى ندارند يا بعضى ديگر كه در مواقعى همچون قحطى و غلاء صرف خوراك ميشوند مشمول اينحكم نبوده و سجده به آنها مسلّما جايز و مشروع است .
قوله : المعتبر منه فى السّجود : ضمير در [ منه ] به مسجد راجعست .
قوله : بالقوّة القريبة منه : ضمير در [ منه ] به [ الفعل ] راجع است .
قوله : بحيث يكون من جنسه : يعنى من جنس كلّ واحد من
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 252
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٥٢