و ظاهر اين عبارت آن است كه در تمام حالات اين معنا بايد مراعات شود بنابراين در هيچيك از حالات صحيح نيست جزئى از زن با جزئى از مرد محاذى باشد فلذا بعضى از فقهاء به كلمه [ خلف ] كه در روايت وارد شده تعبير فرموده و حق نيز همين است .
قوله : سجودها قدمه : ضمير مؤنث در [ سجودها ] به مرئه و ضمير مذكّر در [ قدمه ] به رجل عود مىكند .
قوله : و المروى فى الجواز كونها تصلّى خلفه : ضمير در [ كونها ] و [ تصلّى ] به مرئه و در [ خلفه ] به رجل راجعست .
مؤلف گويد :
از رواياتى كه در آن تعبير شده است به اينكه زن خلف رجل نماز بخواند حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 3 ص 430 به اين شرح نقل فرموده است :
محمّد بن الحسن باسنادش ، از محمّد بن احمد بن يحيى ، از احمد بن الحسن ، از عمرو بن سعيد ، از مصدّق ، از عمّار ، از مولانا ابيعبد اللّه عليه السلام در حديثى :
انّه سئل عن الرّجل يستقيم له ان يصلّى و بين يديه امرأة تصلّى ؟
قال : ان كانت تصلّى خلفه ، فلا بأس و ان كانت تصيب ثوبه .
قوله : و ظاهره تأخّرها فى جميع الاحوال عنه : ضمير در [ ظاهره ] به مروى و در [ تأخّرها ] به مرئه و در [ عنه ] برجل راجعست .
قوله : جزء منها جزء منه : ضمير در [ منها ] بمرئه و در [ منه ] به رجل راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 250
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٥٠