مسجد نشود و بديهى است اين غرض همانطورى كه با خواندن نماز تحيّة حاصل مىشود با اداء غير آن نيز تحصيل مىگردد البته افضل اينست كه در فريضه يا نماز مستحبّى كه مىخواند ، تحيّة را تداخل نداده و هركدام را عليحده بجاى آورد .
فرع
اگر داخل مسجد شد و امام جماعت در نماز واجب بود كراهت دارد نماز تحيّه بخواند چنانچه اگر ورودش به مسجد موقعى بود كه نماز به پا شده يا عنقريب به پا مىشود بطورى كه اگر به نماز تحيّة بايستد قبل از فراغت از آن امام نماز را شروع مىكند در اينفرض نيز مكروه است آن را بخواند بلكه تكليف اين است كه اگر طهارت ندارد يا مانعى از تحصيل آن دارد ذكر بگويد .
قوله : قبل جلوسه : يعنى قبل جلوس الدّاخل فى المسجد .
قوله : و اقلّها ركعتان : ضمير در [ اقلّها ] به صلوة تحيّة راجع است .
قوله : و تتكرّر بتكرّر الدّخول : ضمير در [ تتكرّر ] به صلوة تحيّة عود مىكند .
قوله : و تتأدّى بسنّة غيرها : ضمير در [ تتأدّى ] به صلوة تحيّة راجعست چنانچه ضمير در [ غيرها ] نيز چنين مىباشد .
قوله : و ان لم ينوها معها : ضمير مفعولى در [ لم ينوها ] به صلوة تحيّة و در [ معها ] به غير صلوة تحيّة راجعست .
قوله : و قد حصل : ضمير فاعلى به [ مقصود ] راجع است .
قوله : و ان كان الافضل عدم التّداخل : يعنى صلوة تحيّة
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 213
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٣