شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
3 - مستحب است ميضاة ( وضوءخانه يا بيت التّخلية ) مسجد را نزديك درب مسجد بنا كنند نه در وسط آن .
شارح ( ره ) مىفرماين : كيفيّت بناء مسجد به دو نحوه است :
الف : ابتداء تمام مرافق و بيوت و ما يحتاج مسجد را در زمينى بنا مىكنند و پس از اتمام صيغه مسجد بودن را مىخوانند .
ب : به عكس اوّل صيغه را خوانده و پس از آن ما يحتاج را در آن بنا مىكنند .
اينكه مرحوم مصنّف فرمود مستحب است ميضاة نزديك به درب مسجد ساخته شود نه در وسط ، بنابر نحوه اوّل است و اما بنا بنحوه دوّم اگر مقصود از ميضاة ( بيت التّخليه ) باشد كه قطعا بناء آن در وسط مسجد حرام است نه مكروه اعمّ از اينكه موجب ضرر به مسجد بوده يا نباشد و اگر مراد از آن وضوءخانه باشد در صورتى كه رطوبات واقع در آن سبب اضرار به مسجد باشد حرام و در غير اين صورت مباح است .
قوله : على بابها : يعنى باب مساجد .
قوله : على تقدير سبق اعدادها : ضمير مؤنث به [ ميضاة ] راجع است .
قوله : فى الخبثيّة : مقصود بين التّخلية مىباشد .
قوله : مطلقا : چه مضرّ به حال مسجد بوده و چه اينطور نباشد قوله : ان اضرّت بها : ضمير در [ اضرّت ] به ميضاتى كه براى رفع حدث ساختهاند يعنى وضوخانه راجعست و ضمير در [ بها ] به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 207
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٠٧