واقع شدن مطّلع در امان باشد ايستاده نماز بخواند و در غير آن به حالت نشسته فريضهاش را بجاى آورد .
افضل اين است كه وى در همان لباس متنجّس نماز بخواند به دو دليل :
اوّل : دوران امر بين اين است كه شرط را مراعات كرده و نماز را در جامه متنجّس نخواند ولى اجزاء و افعال نماز را ناقص بياورد يا مراعات اجزاء را نموده و ركوع و سجود را بنحو متعارف اداء كند ولى رعايت شرط را ننمايد و چون رعايت كمال مقدّم بر رعايت شرط است لاجرم بهتر و اولى اين است كه با همان جامه متنجّس نماز بخواند .
دوّم : امر دائر است بين اينكه اصلا در نماز ساتر نداشته باشد يا ساتر بوده ولى وصف آنكه طهارت است مفقود باشد و بديهى است رعايت اصل از ملاحظه وصف اولى و ارجح است و سپس در تقويت فرمودهاش مىنويسد :
اگر اجماع بر جواز خواندن نماز بطور عريان در اين مورد نداشتيم بلكه مشهور فتوى به تعيّن آن نمىدادند ميتوانستيم بگوئيم اساسا واجب است نماز را در ساتر متنجّس بخواند .
قوله : بين ان يصلّى فيه : يعنى در ثوب متنجّس .
قوله : صلوة تامّة الافعال : چون اگر نماز را به حالت عريان بخواند مجبور است براى ركوع و سجود اشاره كرده و بدين وسيله نماز ناقص بجا بياورد ولى اگر با جامه متنجّس نمازش را بخواند ، افعال نماز يعنى ركوع و سجود بطور تمام و كمال اداء مىشوند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 176
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٦