و الحكم بالأربع حينئذ مشهور ، و مستنده ضعيف و اعتباره حسن ، لأن الصلاة كذلك تستلزم أما القبلة أو الانحراف عنها بما لا يبلغ اليمين و اليسار ، و هو موجب للصحة مطلقا .
شرح فارسى :
[ مورد خواندن نماز به چهار طرف ]
مرحوم شارح مىفرماين :
در صورتى كه شخص صالح براى تقليد پيدا نشد لازم است در صورت امكان به چهار طرف نماز خوانده شود و مقصود از چهار طرف شمال و جنوب و مغرب و مشرق است كه از برخورد دو خط عمود بر هم بطورى كه از تقاطعشان چهار زاويه قائمه حاصل شود معيّن و مشخّص مىگردد نظير شكل .
( ) و اگر از خواندن به چهار طرف عاجز بود به اطرافى كه ممكنست بايد نماز بخواند .
حكم مزبور ( وجوب نماز به چهار طرف ) مشهور بين فقهاء است ولى مدرك آن ضعيف مىباشد لكن اعتبار و ملاحظه آن نيكو و مستحسن است زيرا نماز به چهار سمت خواندن يا مستلزم اينست كه به سمت قبله نماز خوانده شود و يا اگر از آن منحرف باشد به مقدارى است كه مضرّ و قادح نمىباشد چه آنكه انحراف از قبله به قدر كمتر از جنوب تا مشرق يا مغرب معفو و قابل مسامحه بوده و موجب صحّت نماز است .
قوله : و مستنده ضعيف : مدرك مشهور در وجوب نماز به چهار طرف دو روايت است كه هردو ضعيف مىباشد و ذيلا درج مىشوند :