وقت ندارد مىتواند بعد از ختم درس حكم بدخول وقت ظهر كند .
فرع
اگر استنادا به ظن در جائى كه اعتماد به آن مشروع است نماز را خواند سپس معلوم شد نمازش تماما در وقت واقع شده يا زمانى وقت داخل شده كه وى هنوز در نماز بوده در اين دو صورت بنا به اصحّ قولين نمازش صحيح است ولى اگر معلوم شد كه تمام نمازش قبل از وقت واقع شده است نماز باطل و اعاده آن لازم مىباشد و در اين حكم احدى از علماء خلاف نفرموده .
قوله : و يعوّل فى الوقت : كلمه [ يعوّل ] به صيغه مجهول يعنى اعتماد مىشود .
قوله : الى ورد : بكسر [ واو ] به معناى نوبت و ذكر و اشتغال مىباشد .
قوله : امّا مع امكانه : يعنى امكان علم .
قوله : فلا يجوز الدّخول : يعنى دخول در نماز .
قوله : بدونه : يعنى بدون علم .
قوله : ثمّ انكشف وقوعها : يعنى وقوع الصّلوة .
قوله : او دخل و هو فيها : ضمير فاعلى در [ دخل ] به وقت راجع بوده و كلمه [ واو ] حاليّه بوده و ضمير [ هو ] به مصلّى و در [ فيها ] به صلوة راجعست .
قوله : و ان تقدّمت عليه باجمعها : ضمير در [ تقدّمت ] به صلوة و در [ عليه ] به وقت و در [ باجمعها ] نيز به صلوة عود مىكند .
قوله : اعاد : يعنى اعاد المصلّى الصّلوة الواقعة قبل الوقت .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 100
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠٠