نماز احتياط كه بواسطه خلل در نمازهاى يوميّه واجب مىشود و نيز نماز قضا كه نياوردن نماز را در وقت علّت وجوب آن مىشود .
بعد مىفرمايد :
ممكنست بگوئيم اين دو را نيز مصنّف ( ره ) در اينجا ذكر فرموده ولى تصريح باسم آنها ننموده است زيرا بعيد نيست بيكى از سه احتمالى كه در ذيل بيان مىشود عبارت مصنف را توجيه بتوان كرد :
1 - بگوئيم هردو داخل در ملتزم هستند چه آنكه مصلّى بعد از ارتكاب يكى از خلل ملتزم است به آوردن نماز احتياط چنانچه كسى كه نماز در وقت از وى فوت شود به قضا ملتزم است و مرحوم مصنف خود اين احتمال را در بعضى از تأليفاتش تحسين نموده است .
2 - بگوئيم هردو در يوميّه داخل مىباشند زيرا نماز احتياط مكمّل و متمّم نواقصى است كه احتمالا در نماز يوميّه حادث شده و نماز قضا نفس نماز يوميّه است نهايت در غير وقتش بجاى آورده مىشود .
3 - بگوئيم نماز احتياط در ملتزم داخل است و قضا در يوميّه و اين احتمال نيز از دو توجيه مذكور وجهش معلوم مىشود .
قوله : و نفى الصلاة عمّا لا فاتحة فيها : كلمه [ نفى ] مبتداء و خبرش [ ينافى ] مىباشد و ضمير در [ فيها ] به ماء موصوله در [ عمّا ] راجع است .
قوله : و الحكم بتحليلها : ضمير مؤنث به صلوة راجعست .
قوله : فيمكن دخولهما : يعنى دخول قضاء و احتياط .
قوله : و هو الذى استحسنه : ضمير [ هو ] بدخول و ضمير
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 10
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠