قوله : الموضوع للمشار اليه المحسوس : كلمه [ الموضوع ] صفت است براى [ هذه ] .
قوله : و صار لها بياض : ضمير در [ لها ] به ارض راجعست قوله : و اصله من اللمعان : مقصود از [ اصل ] اصل اشتقاقى كه مشتق منه بوده مىباشد و ضمير مجرورى به لمعه راجعست .
قوله : و هو الاضائة : ضمير [ هو ] به لمعان راجعست .
قوله : ذات الكلاء : لفظ [ كلاء ] يعنى گياه .
قوله : كانّها تضئ : ضمير مؤنث در [ كانّها ] به ارض راجع است .
قوله : و عدّى ذلك : كلمه [ عدّى ] يعنى استعمل و مشار اليه [ ذلك ] لمعه مىباشد .
قوله : و بليغة : يعنى و بليغ الكلام .
قوله : لاستنارة الاذهان به : ضمير در [ به ] به كلام بليغ راجع است .
قوله : و لتميّزه عن ساير الكلام : ضمير در [ تميّزه ] به كلام بليغ عود مىكند .
قوله : فكانّه فى نفسه : ضمير در [ كانّه ] بكلام بليغ راجعست قوله : نسبها الى دمشق : ضمير مؤنث در [ نسبها ] به [ دمشقيّه ] عائد است و كلمه [ نسبها ] مبتداء و الى دمشق كه ظرف مستقر است خبر آن مىباشد .
قوله : لانّه صنّفها بها : ضمير در [ لانّه ] به مصنف و ضمير مفعولى در [ صنّفها ] به لمعه و ضمير مجرورى در [ بها ] به مدينه معروفه
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة مقدمه 72
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
صمقدمه ٧٢