تضيء دون سائر البقاع و عدي ذلك إلى محاسن الكلام و بليغه ، لاستنارة الأذهان به ، و لتميزه عن سائر الكلام ، فكأنه في نفسه ذو ضياء و نور « الدمشقية » بكسر الدال و فتح الميم ، نسبها إلى ( دمشق ) المدينة المعروفة ، لأنه صنفها بها في بعض أوقات إقامته بها « في فقه الإمامية » الاثني عشرية أيدهم اللَّه تعالى .
ترجمه
مرحوم مصنف مىفرماين :
پس اين لمعه دمشقيّه بوده كه در فقه طائفه اماميّه مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
لفظ [ هذه ] اشاره است به عبارات واقع در ذهن مصنف كه اراده نوشتن آنها را داشته است مشروط باينكه وضع خطبه پيش از تصنيف كتاب باشد .
و يا اشاره است به مكتوب آنها اگر خطبه را بعد از تصنيف كتاب نوشته باشند و بهر تقدير عبارات يا مكتوب را مرحوم مصنف بمنزله شخص مشاهد محسوسى قرار داده فلذا بوسيله لفظ [ هذه ] كه براى اشاره به مشار اليه محسوس وضع شده اشاره نموده است .
و كلمه [ لمعه ] بضم لام و آن در لغت عبارتست از مكانى از زمين كه داراى گياه بوده و آن خشك شده باشد و براى زمين سفيدى حاصل شده باشد .
و در اصل مشتق منه آن [ لمعان ] به معناى اضافه و نوردادن مىباشد چه آنكه قطعه زمين پس از تبديلش از حال اوّل به دوّم گويا داراى اضائه و نورانيّتى است كه ساير بقاع زمين فاقد آن مىباشند و از نظر استعمال
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة مقدمه 70
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
صمقدمه ٧٠