و سيأتي بقية ما يعتبر فيها ، مقارنة لأول أفعاله : « و » هو « الضرب على الأرض بيديه » معا : و هو وضعهما بمسمى الاعتماد فلا يكفي مسمى الوضع على الظاهر ، خلافا للمصنف في الذكرى فإنه جعل الظاهر الاكتفاء بالوضع .
و منشأ الاختلاف تعبير النصوص بكل منهما ، و كذا عبارات الأصحاب ،
كيفيت تيمم و احكام آن واجبات در تيمم
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
در تيمّم امورى واجب است كه ذيلا شرح مىشود :
1 - نيّت .
2 - زدن با دو دست به زمين .
مؤلف گويد :
تيمّم باعتبار عبادت بودنش مانند ساير عبادات محتاج بنيّت قربت است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از [ نيّت ] آنست كه شخصى قصد داشته باشد آن را انجام دهد و به زودى بقيّه امورى كه در آن معتبر است ذكر خواهد شد و بايد اين نيّت مقارن باشد با اوّل فعل تيمّم يعنى زدن دستها بر روى خاك .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از ( الضرب على الارض بيديه ) كه در عبارت مصنف ( ره ) مىباشد اين است كه دستها را روى خاك بگذارد و اندكى فشار دهد لذا