قوله : بخروجه : يعنى بخروج خزف .
قوله : مع اعترافه بجواز السّجود عليه : ضمير در [ اعترافه ] به محقّق و در [ عليه ] به خزف عود مىكند .
قوله : و ما يخرج عنها : يعنى عن الارض .
قوله : بالنّسبة الى غيره : يعنى غير السّجود .
متن :
« لا بالمعادن » كالكحل ، و الزرنيخ ، و تراب الحديد و نحوه « و » لا « النورة » و الجص بعد خروجهما عن اسم الأرض بالإحراق ، أما قبله فلا .
شرح فارسى :
و اما اشيائى كه تيمّم به آنها جايز نيست :
مرحوم مصنف مىفرماين :
بمعادن و نوره تيمّم جايز نيست .
شارح ( ره ) مىفرماين :
هرچه كه از معدن ( بفتح ميم و كسر دال ) يعنى اشيائيكه از زير زمين استخراج مىشوند بدست بيايد قابل تيمّم نيستند نظير : كحل ( سنگ سرمه ) و زرنيخ و خاك آهن و امثال آن .
و نيز به نوره ( سنگى است معدنى كه از آن داروى تنوير ميسازند ) و گچ نمىتوان تيمّم نمود .
البته عدم جواز تيمّم به ايندو وقتى است كه بوسيله حرارت ديدن از اسم ارض خارج شوند اما قبل از آن اشكالى نداشته و مىتوان به آن تيمّم نمود .
قوله : بعد خروجهما : ضمير تثنيه به نوره و گچ راجعست .
قوله : امّا قبله : يعنى قبل از خروج .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 550
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٥٠