شرح
قوله : و هو الاكثر : يعنى استعمال [ نبىّ ] با ياء به جاى همزه اكثر از استعمالش با همزه است .
قوله : او انّ اصله من النّبوة : ضمير مجرورى در [ اصله ] به [ نبىّ ] راجعست .
قوله : و نبّه بقوله : ضمير فاعلى در [ نبّه ] و ضمير مجرورى در [ بقوله ] به مصنف ( ره ) راجعست .
قوله : على جمعه بين النّبوة و الرّسالة : ضمير مجرورى در [ جمعه ] به پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم راجعست .
قوله : و الاوّل اعم مطلقا : مقصود از [ اوّل ] نبى مىباشد .
قوله : فان امر بذلك : مشار اليه [ ذلك ] تبليغ مىباشد .
قوله : و ان لم يكن له كتاب : ضمير در [ له ] به نبىّ راجع است .
قوله : او نسخ لبعض شرع من قبله : كلمه [ نسخ ] مرفوعست . تا معطوف به [ كتاب ] بوده و لفظ [ شرع ] مجرور است تا مضاف اليه [ بعض ] بوده و آن نيز به [ من ] موصوله اضافه شده و كلمه [ قبله ] ظرف مستقرّ و صله و عائد براى من موصوله مىباشد .
قوله : فان كان له ذلك فرسول ايضا : ضمير در [ له ] به نبىّ راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] كتاب و نسخ مىباشد و لفظ [ ايضا ] اشاره است باينكه علاوه بر نبىّ بودن رسول نيز مىباشد .
قوله : و قيل هما بمعنى واحد : ضمير [ هما ] برسول و نبىّ راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة مقدمه 55
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
صمقدمه ٥٥