2 - سجّاده يا زمينيكه براى خواندن نماز بر رويش تهيّه كرده بوده كه غالبا بر رويش به نماز مىايستاده .
و چنانچه گفته شد استحباب اين امر در صورتى است كه حالت نزع و جان كندن بر وى سخت و دشوار شود چنانچه در خبر نيز چنين آمده و مرحوم مصنف نيز در غير اين كتاب استحباب را مقيّد به اين قيد فرموده است .
قوله : و يستحب نقله الى مصلّاه : ضميرهاى مجرورى در [ نقله ] و [ مصلّاه ] به محتضر راجع مىباشند .
قوله : و هو ما كان : ضمير [ هو ] به مصلّى راجعست .
قوله : اعدّه للصّلوة فيه : ضمير فاعلى در [ اعدّه ] به محتضر و ضمير مفعولى آن و مجرورى در [ فيه ] به ماء موصوله راجع است .
و اين عبارت اشاره است كه بيتى كه براى خواندن نمازش مىباشد قوله : او عليه : ضمير مجرورى به ماء موصوله عود مىكند و اين تعبير اشاره دارد به زمين يا سجّادهاى كه بر رويش نماز مىخوانده .
قوله : ان تعسّر عليه الموت : ضمير در [ عليه ] به محتضر راجع است .
قوله : و اشتدّ به النّزع : ضمير در [ به ] به محتضر عود مىكند .
قوله : كما ورد به النّصّ : ضمير در [ به ] به قيد [ ان تعسّر عليه الموت و اشتدّ به النزع ] راجع است .
مؤلف گويد :
خبر مشار اليه مرحوم صاحب وسائل در ج 2 ص 669 به اين شرح نقل فرموده :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 400
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٠٠